autonoom werk | Het gevecht

Een monument ter ere van volwassenheid; hieronder het bijbehorende verhaal:

Volwassen worden... De één doet er een leven lang over, de ander beheerst het van nature bij geboorte al. Hier betreft het de 18e verjaardag van een zoon met twee liefdevolle moeders. Zij wilden hem een persoonlijk geschenk geven, en gaven mij de opdracht om dat voor ze te maken.
'Hij houdt van vogelspinnen. Hij is dol op details. En op The pirates of the Caribbean...'
Dus boog ik mij over wezens waar ik mijn leven lang al bang voor ben, en nam de uitdaging aan. Een spin, dat was de wens. Vogelspinnen hebben een hele mooie manier van volwassen worden: zij ontkleden zich keer op keer. Dat vervellen is een heel kwetsbaar moment, want de huid is daarna pril en week. Toch doen ze dit. Daarmee vind ik het dieren die zich sowieso symbolisch mooi verhouden tot volwassenheid. Het overwinnen van je angst. Het nemen van risico's. Het kennen van je kracht. Geduld en doorzettingsvermogen. Het kan immers mis gaan. Maar het levert groei op, en dat is wat waard.
Het was een gevecht tegen de tijd, want de deadline was al gauw, en ik heb wat af gevloekt, maar die spin kwam er. Sterker nog; het werden er twee, heel verschillend van karakter en techniek. Dus de moeders mochten kiezen! Zonder twijfel namen zij ze allebei vervolgens mee naar huis...
En ik geef ze groot gelijk ook; de spinnen zijn boeiend bij elkaar. Helaas heb ik ze vooral afzonderlijk gefotografeerd, maar in een vitrine met zijn tweeën begint er gelijk een verhaal. 'Het gevecht' noem ik dit duo; te zien als ode aan het meten van de krachten die wij allemaal ondervinden in onszelf. Hoe oud of jong we ook zijn.
Ik heb geprobeerd ze vervaarlijk te maken, met een snufje humor erdoorheen geroerd, en met details. De donkere, van metaal, kruist als een piraat de sabels (een nagelschaartje) dreigend boven zich.
De lichte doet de naam 'vogelspin' eer aan, met drie eitjes van zangvogels in de buik.