Omdat ik zelf de maker van het object ben had ik er bepaalde verwachtingen van..
Dit object maakte ik om er een nieuwe vorm van 'hydrocultuur' in uit te proberen. Hydrocultuur is het kweken van een plant in water. (Normaal wordt dit vooral in kantoorpanden gebruikt; planten staan dan in een hoge pot met kleikorrels, met veel water onderin, en een vochtmeter. Zodat er niet iedere keer opnieuw water gegeven hoeft te worden.)
Wat ik wilde doen is het gedeelte waar de wortels van de plant in het water groeien, juist zichtbaar maken. Ik vind wortelstructuren namelijk net zo interessant als de rest van een plant.
Hierom maakte ik het object zo, dat er een hoog gelegen ruimte is voor de plantenkluit, die door middel van een opening onderaan verbonden is met een lager gelegen waterbassin.
Eraan vast maakte ik nog een open groeiruimte met verschillende niveaus.
Dit object maakte ik om er een nieuwe vorm van 'hydrocultuur' in uit te proberen. Hydrocultuur is het kweken van een plant in water. (Normaal wordt dit vooral in kantoorpanden gebruikt; planten staan dan in een hoge pot met kleikorrels, met veel water onderin, en een vochtmeter. Zodat er niet iedere keer opnieuw water gegeven hoeft te worden.)
Wat ik wilde doen is het gedeelte waar de wortels van de plant in het water groeien, juist zichtbaar maken. Ik vind wortelstructuren namelijk net zo interessant als de rest van een plant.
Hierom maakte ik het object zo, dat er een hoog gelegen ruimte is voor de plantenkluit, die door middel van een opening onderaan verbonden is met een lager gelegen waterbassin.
Eraan vast maakte ik nog een open groeiruimte met verschillende niveaus.
Ik heb een graspol uit mijn volkstuin gegraven en die in de kluitruimte gezet. Het object kreeg een plekje op de eettafel, binnen dus, en ik schonk water in het bassin.
Al snel bleek dat ik voorzichtig moest zijn met water geven: de aarde rond de kluit slurpte alles direkt op en de kluit werd erg vochtig. Daarna gaf ik precies tot aan de aardgrens water.
De graspol zag er na twee weken (binnen!) op tafel te hebben gestaan prachtig uit:
Al snel bleek dat ik voorzichtig moest zijn met water geven: de aarde rond de kluit slurpte alles direkt op en de kluit werd erg vochtig. Daarna gaf ik precies tot aan de aardgrens water.
De graspol zag er na twee weken (binnen!) op tafel te hebben gestaan prachtig uit:
Op een dag was het zover: er waren piepkleine worteltjes te zien, die vanuit de kluit het water opzochten! En het werden er voorzichtig aan steeds meer...
Het 'hydrocultiveren' gaat goed, zelfs zo goed dat er een ander plantje meeprofiteert van de zuigende wortels van het gras!
Wat ik sowieso heel leuk vind aan dit experiment is om gras op tafel te hebben staan, ik vind het een hele mooie plant om van dichtbij te bekijken.
Wat wel jammer is, is dat de wortels bijna niet te zien zijn. Dat komt doordat de wortels van gras heel fijntjes zijn. EN door de organische structuur van de glazuur van dit object; dat leidt nogal af...
De zijruimte van het object heb ik tot nu toe helemaal niet gebruikt.
De zijruimte van het object heb ik tot nu toe helemaal niet gebruikt.
Best vreemd om minihagelslag bij de wortels aan te treffen... Van dichtbij lijken het net keuteltjes van een muis, maar ze zijn veel kleiner, ongeveer een milimeter per keuteltje:
Volgens Vic zijn het slakkenpoepjes...
Er is dus een slak de kluitruimte ingeslopen, om zich daar tussen de wortels van de graspol te verschansen, en er ongetwijfeld van te eten! Dit is natuurlijk wel een zwakke plek van de constructie: de wortels zijn nu van onderaf extra kwetsbaar.
Er is dus een slak de kluitruimte ingeslopen, om zich daar tussen de wortels van de graspol te verschansen, en er ongetwijfeld van te eten! Dit is natuurlijk wel een zwakke plek van de constructie: de wortels zijn nu van onderaf extra kwetsbaar.
En ja hoor, niet ver van de graspol op tafel heb ik deze slak aangetroffen, op een van mijn keramische materiaalproefjes.
Toen ik het waterbassin weer wilde bijgieten zag ik iets heel verrassends: in een krater van het glazuur dansten hele kleine witte sliertjes heen en weer, het leek net alsof de glazuur tot leven is gekomen.
Na een dag of vier waren de wormpjes dood, althans, ik zag ze niet meer.
Tot er na een paar dagen plotseling nieuwe kleine witte dansende sliertjes waren! En deze cyclus heeft zich later weer herhaald.
Tot er na een paar dagen plotseling nieuwe kleine witte dansende sliertjes waren! En deze cyclus heeft zich later weer herhaald.
De graspol zag er nog steeds levend uit, en leek geen last te hebben van al het leven tussen de wortels. Er groeide zelfs een tweede blaadje aan het gastplantje, dat steeds meer op een klaver begon te lijken.
Er kwamen opnieuw flink veel slakkenkeutels uit de kluit, waardoor de wortels van de graspol niet meer te zien waren. En tot mijn grote verbazing bleken daar op een dag kleine regenwormen in te vertoeven! Ik heb er acht geteld.
Voor mij was de aanwezigheid van regenwormen een teken van succes: het kleine ecosysteem in de hydrocultivator deed het zoals in de natuur. Ik heb het object daarna in de tuin gezet, zodat de regenwormen hun leefgebied konden vergroten.
Al was het eigenlijk mijn bedoeling geweest om met een schaal vol wortelstructuur te eindigen. Maar acht regenwormen, wat wil je nog meer...?
Al was het eigenlijk mijn bedoeling geweest om met een schaal vol wortelstructuur te eindigen. Maar acht regenwormen, wat wil je nog meer...?
Ik heb naar aanleiding van dit experiment ontwerpen gemaakt voor nieuwe objecten, die de hydrocultuur beter tot z'n recht kunnen laten komen:
Eentje voor een boterbloem, met een grotere kluitruimte en een vlak waterbassin, met effen donkerblauwe glazuur (want een boterbloem heeft hele dikke witte wortels, dat tekent dan goed af), en eentje met een hogere steunwand voor wilgentakken (omdat deze makkerlijker in water wortelen, en dikke wortels hebben).
Eentje voor een boterbloem, met een grotere kluitruimte en een vlak waterbassin, met effen donkerblauwe glazuur (want een boterbloem heeft hele dikke witte wortels, dat tekent dan goed af), en eentje met een hogere steunwand voor wilgentakken (omdat deze makkerlijker in water wortelen, en dikke wortels hebben).
